veer…

Je kunt met de trein. Dat kan. Eerst naar Leeuwarden. Dan de boemel naar Harlingen. En daar op de Q-liner naar Alkmaar. Waar je weer op bus kunt naar Hoorn. Om daar over te stappen op de bus naar Benningbroek. Sijbekarspel is dan nog 11 minuten lopen. Volgens ov9292. De aansluitingen zijn niet optimaal. Langste wachttijd is in Hoorn, waar een half uur gewacht moet worden op de volgende bus. De reistijd is zo’n drieënhalf uur.
Maar je kunt ook per boot. Dan pak je in IJlst ‘t treintje naar Stavoren. Deze is dan met 10 minuten vertraging aan de haven. Maar de conducteur machinist  belt met alle liefde even met de kapitein of ‘ie even wil wachten. Dertig meter van het perron ligt de boot naar Enkhuizen al op je te wachten. En deze brengt je in een uur en ‘n kwartier voor ‘t stationnetje van Enkhuizen (waar ze overigens een heerlijk pistoletje oude kaas verkopen met een meeneembeker koffie verkeerd en waar je dan ook nog ‘n gratis miniflesje spablauw bij krijgt). Hier staat Betty al te wachten met de auto, maken we eerst nog even ‘n rondje Enkhuizer haven(s) en kan dochterlief met Betty mee, voor ‘n paar daagjes Noord-Holland Amsterdam. En zo kan vaders weer met de 12.30 boot terug naar de overkant. Alwaar hij lekker kan staren naar alle bootjes onderweg, eindelijk weer ’s een stuk kan lezen in Dochters van Rusland, van Anna Brouwer en zelfs nog een schetsje kan maken in z’n nieuwe Moleskine sketchbook. En dan heb ik het nog niet eens gehad over dat alleraardigste meisje van de bediening aan boord en de drie buizerds vlak naast de trein op de terugweg…

she ’s out of my life…

Vroeger. Toen danste Anders nog wel ’s. Nu eigenlijk nooit meer. Ja, even in de gein ‘n paar pasjes met m’n dochters. Uit gekheid.
Maar in de tachtiger jaren… In la Cave King’s of in Cartouche. Toen werd er nog wel ‘ns geswingt. Door Anders. Ik weet nog dat ‘Off The Wall’ uitkwam. En dat we dansten op ‘Rock with You’ en ‘Don’t stop ’till you get enough’. De lp staat nog ergens op zolder, in ‘n kartonnen doos. Later vond ik Michael maar een vreemde snuiter.
Maar wanneer ik ‘Billie Jean’ hoor, dan moet ik altijd denken aan de wintersport in 1983. ’s Avonds in de disco in de kelder van Pension Edelweiβ in Maurach, Oostenrijk. En aan de skilerares, waarmee ik een avond heb staan zoenen dansen…
Het bizarre is dat ik gisteren, terwijl ik van absoluut niets wist, drie keer ‘Billie Jean’ heb gedraaid op de dag van de diploma-uitreiking op school. In de kleine pauze het origineel. ’s Middags bij het inrichten van de kantine deze en ’s avonds de versie van Krezip. Toeval ? 

Overigens vond ik ‘m er in dat filmpje van Thriller al zo slecht uitzien…

‘n bytsje kultuer…

Zo. We zijn weer thuis. Nee… dat zeg ik verkeerd. We zijn weer in IJlst. Of Drylts. Zo u wilt. Na een weekend dat bol stond van Oerol. Vrijdagavond gingen we, na even sfeer snuiven op de Westerkeyn, gelijk al naar het lichtje. Kenners weten wel waar dat is. Een mooie avondlucht, boven het wad, was het decor voor een plezante voorstelling. Belgen. Dat wel. Over zeemannen, zeemansvrouwen, storm op zee en andere zeemansdingen. Chaotisch, stormachtig en met humor en dans (ja; die combinatie kan ook). Maar vooral op een mooie plek, met een mooie aankleding. Sowieso vind ik voorstellingen, waarbij het langzaam donker wordt, en de belichting vervolgens een steeds grotere rol gaat spelen, altijd wel wat hebben…
Zaterdag ging ik met oudste dochter naar ‘Een mond vol zand‘, in een duinpan op West. Weer heel anders. Serieuzer vooral. Met mooie muziek(instrumenten) en prachtige muziek. Over een vrouw die haar man, een oorlogsfotograaf, kwijt raakt aan een Afghaanse vrouw. Mooi, mooi, mooi.
Aan ‘t eind van de middag nog even ‘t dorp in voor wat straat theater. We boften, want belandden bij The Others. Er zitten nl. nogal wat mindere acts bij… Maar The Others waren zijn leuk. Heel leuk. Niet alleen om de naam ; ) Met goeie Engelse humor, ondanks de voorspelbaarheid. Jongste dochter mocht nog even assisteren (geen camera mee natuurlijk) en werd zo even deel van de voorstelling.
Na het eten rap naar Circus Klezmer. Ook erg leuk, hoewel ik blij was dat ik niet vooraan zat… Een Hongaarse ? trouwpartij in een setting van een Oost-Europees marktplein. Met natuurlijk de nodige (lucht)acrobatiek, jongleurs-kunsten en kolderieke interactie met het publiek.
Thuis een snelle dark-roast senseo, want we moesten wel wakker blijven natuurlijk. Door ‘t weiland hobbelden we op de fiets naar het Geitenweitje, voor ‘Midzomernachtdroom‘ van Karina Kroft. Gelukkig had ik dochterlief haar geschiedenis laatst overhoord. Want zonder een stukje kennis over deze Griekse tragedie, is het een en ander toch ‘n stuk moeilijker te plaatsen. De filmversie van Woody Allen, welke ik ooit zag, blijkt achteraf wel een hele vrije versie van het geheel…
Het werd een gedenkwaardige uitvoering. Ook voor de acteurs, geloof ik. Want na een onderbreking (terwijl een van de acteurs nét met z’n broek op zijn knieën stond) voor  iemand in het publiek, die onwel geworden was, werd er een tweede maal gestopt voor een mega-hoosbui, waarop de technici besloten dat de luidsprekers veilig geborgen moesten worden. Toen ik vroeger nog geluidsman was, pakten we die dingen gewoon goed in, zodat een buitje geen kwaad kon…

wat ?

Eergisteren liep Anders wat. Rond IJlst. Gisteren liep ik wad. Van Holwerd naar Ameland om precies te zijn. Met 55 mopperende pubers, stapten we onderaan de dijk in 30 cm zuigende prut. Door wat dreigende onweerswolken was het nog even onzeker of  we naar de overkant zouden. Maar uiteindelijk konden we na 2 kilometer ploeteren, haaks op de dijk richting Ameland. Het is mij overigens onduidelijk waarom deze eerste twee kilometer niet gewoon over de Waddendijk afgelegd kunnen worden om dan pas het Wad op te gaan. Maar daar zullen de wadloopgidsen wel hun redenen voor hebben. Hier werd de ondergrond harder en het gemopper stopte. De eerste geul die moest worden overgestoken, maakte er een andere groep van. Wadend met rugzak boven het hoofd leek het gelijk een serieuze aangelegenheid. De kleinsten onder ons hadden zelfs even geen grond onder de voeten. Verder ging het, over slik, hard zand en schelpenbanken. De gids had nog niet eerder zoveel lepelaars tijdens een overtocht gezien. We kwamen langs mosselpercelen en drooggevallen betonning. Af en toe wat gegil om een krab of een onverwachte uitglijder. Nog een geul. Wéér modder. En toen kwam de zon door. En was er weer vaste grond onder de voeten. Het laatste stuk op Ameland, naar de kampeerboerderij, was het zwaarste. Hier werd er (af)gespoeld, gewassen en opgedroogd. De cappuccino met appelpunt wachtte op het terras van het Nescafé. En drieënhalf uur is helemaal geen slechte tijd…

#Oerol…

Ik had me Oerol iets anders voorgesteld.
Zaterdagochtend stond ik op met een onbestendig gevoel in m’n maag. Het duurde dan ook niet lang, of ik hing over de pot. En daar was ik de rest van de zaterdag en zondagnacht zoet mee. Op de achtergrond drongen de ‘oerolgeluiden’ mijn slaapkamerraam binnen, terwijl ik voor de twintigste keer boven de emmer hing. Iets verkeerds gegeten ? Een onvermoede allergie voor het een of ander ?
Huisgenoten gingen naar voorstellingen. Mijn kaartje naar het buurmeisje. Kiteman en Arthur Ebeling moesten het zonder mij doen. En vandaag was ik zo slap als een vaatdoek.

Kortom; het enige dat ik van Oerol heb meegemaakt is de drukte op de haven…

Aleksej Wii ?

Naast de Wii, die grotendeels door dochterlief bij elkaar gespaard is, zat Anders de laatste tijd vooral in de boeken. Met zijn neus dan.
Na een lange periode van vooral Scandinavische thrillers, ben ik de laatste jaren gek op Oost Europese en Russische literatuur. Deels verklaarbaar door de bemoeienissen met Wit-Rusland natuurlijk. Zo las ik laatst ‘de Man die zijn wereld opdronk‘, van Aleksej Ivanov. Met een hoofdpersoon, die maar zo uit een boek van John Irving of William Kowalski weggelopen zou kunnen zijn. Met één groot verschil: het is een Rus. Een Russische onderwijzer, om precies te zijn. Met een voorliefde om de gebeurtenissen in zijn leven samen te vatten in verzen en gedichten. Naast de strubbelingen met zijn niet al te brave leerlingen en een autoritaire adjunct-directrice, zijn het vooral de belevenissen met z’n vriend Hokker, die tot hilarische taferelen lijden. Viktor Sergejevitsj worstelt met het leven, de liefde en de wodka. De climax van het boek zit in het (laatste) deel waarin Vitja met een groep leerlingen de wildernis intrekt. Een aanrader.
(voor een échte recensie klik hier)

En als laatste las ik ‘Kleine Landjes‘ van Jelle Brandt Corstius uit. Ik was er een tijdje terug al in begonnen. Maar was ‘t even kwijt. Dat heb je wel ‘ns, wanneer je op twee plaatsen woont… En om er maar weer even in te komen, ben ik maar weer van voor af aan begonnen. En ik heb, ondanks de soms tragische verhalen, nog meer moeten lachen om de belevenissen van onze correspondent, als om zijn eerste, ook al vermakelijke ‘Rusland voor Gevorderden’. Natuurlijk kwamen sommige passages bekend voor, na het zien van de serie. Maar om heel eerlijk te zijn, heb ik, ondanks dat ik de serie erg boeiend vond, nog meer genoten van het boek. Dank, Jelle.

Nu maar weer ’s een Scandinavische thriller.
Er liggen er nog minstens vijf te wachten…

туалетная бумага…

Hoe kunnen we die Wit-Rusjes nu ‘ns uitleggen,
dat het wc-papier gewoon doorgetrokken kan worden,
zodat we niet elke keer een riekende kluwen papier
in het afvalbakje vinden…