My name is Elena, I’m 32 years and I applying to you from small Russian city.
I working in local library and I permitted to use computer afterwards work if possible.
We have a big problem and I decided to write you this desperate letter.
I have little daughter, she is 8 years old, her father abandoned us and we live together with my mother.
Gas and electricity cost a lot in our city and we cannot use it to heating our home any more.
Winter is get in and weather becoming colder every day.
We very much disquieted and we cannot imagine what to do.
Now we can use only one way to heat our home – it is to use portable wood burning oven which give heat with burning wood (fire). We have sufficiency wood in our district and this oven will provide heat for our home the whole winter with minimal charge.
Unluckily we can not to purchase this oven in our local shop because it cost 8188 rubles (equivalent of 191 Euro) and we cannot afford it.
May be you own any old portable wood burning oven and if you do not use it anymore, we will be very thankful if you can give it to us and organize delivery this oven to our home (170 km from Moscow).
This ovens may be difference and weight 100-150kg.
I hope to receive your answer.
Elena and my family.
Russia
Nu heb ik nog wel ‘n houtkachel voor Elena. Maar hoe krijg ik ‘m daar ?
Niet alleen Anders zit in de lappenmand. Andersøm ook. Zo had ik ‘n stukje klaarstaan over de tienminutengesprekken van beide dochters. De een op het voorgezet-, de ander nog in het basisonderwijs. Maar dat is intussen alweer gedateerd. En ook mijn mening over de stelling ‘kinderen die klassikaal les hebben gekregen, worden later socialere mensen’ heb ik ietwat moeten nuanceren. Dus ook dat artikel, want dat was ‘t inmiddels wel; een heus artikel, moet herschreven of in de prullenbak. En m’n kop staat er ook eigenlijk helemaal niet naar. Naar discussies. Meningen. Elke dag weer. De mening van Freek de Jonge bij P&W. Of die van de tafelheer bij dwdd. Of die van mezelf. Anders wordt er ‘n beetje moe van. Eigenlijk…
De laatste dagen slaap ik onrustig. Geen wonder, als je overdag ook regelmatig even gaat liggen natuurlijk. Maar toch.
Maar dan hoor ik tegen de ochtend alle ganzen weer verzamelen*. Door het veluxraam boven m’n bed. En dat vind ik mooi. Normaal hoor ik dat in het donker, op de fiets naar school. Het gekwetter hoog boven me. En moet ik altijd denken aan de groep ganzen van Akka. Uit Nils Holgersson. Die van boven commentaar leveren op alles onder hen. ‘k Kon het juiste fragment niet vinden, maar dat kan ook wel omdat dat in het originele verhaal zit en niet in de tekenfilm.
Vanochtend werd ik uit m’n slaap gehaald door vrouw Anders. Net toen ik op de bank lag met Carice van Houten. Hoewel ik eigenlijk meer weg ben van Meg Ryan, was ik verd#$%me toch wel benieuwd hoe dat verder was gelopen…
Wie weet waar ik vannacht over droom, na de nieuwste trailer van Meg gezien te hebben, waar ze haar echtgenoot aan ‘n stoel tapet ( is dat Nederlands ? als in teept… ).
*) kijk… die Gijs. dat is nog ’s een effectief beestje..
Anders was bij Luka Bloom. Vorige week zondag. Voorafgaand aan z’n concert van woensdagavond in de Oosterpoort, speelde hij ’s middags in een klein café in Drenthe. Een klein café, waar af en toe grote namen komen. Met erwtensoep en gehaktballen in de pauze. En Perzische kleedjes op de tafeltjes. Waar de deel is omgebouwd tot klein zaaltje, waar zo’n 100 man in passen. En dan zit je dus zowat bij de artiesten op schoot. Nou ja, derde rij, op 4 meter, achter ‘n boomlange ouwe hip, compleet met oorbellen en grijze staart. En kun je na afloop je cd laten signeren. En gewoon even kletsen met Bloom met ‘n kopje thee. Over open tunings, want ik wist zo snel niks beters… Volgens mij vond hij het zelf ook allemaal wel vermakelijk.
En het concert ? Top ! Intiem (hoe kan het ook anders in zo’n entourage) en indrukwekkend. Luka Bloom heeft zich in de jaren een heel eigen manier van gitaarspelen eigengemaakt, voortkomende uit de beperkingen van de standaardstemming (eadgbe) om een totaalgeluid te creëren. Hij speelt vaak alleen en op de manier waarop hij dat nu doet, is hij begeleider, percussionist en sologitarist tegelijk. Het een en ander schijnt ook nog te maken te hebben met een langdurige peesontsteking.
En hoewel ik altijd meer van de muziek, dan van de teksten ben geweest, was ik dit keer ook van dat laatste erg onder de indruk. Misschien kwam het door de thee, maar hij zegt toch wel rake dingen af en toe. Zowel in z’n liedjes als tussendoor overigens. Iets waar niet iedereen hetzelfde over denkt (klik)…
Nog ‘n minpuntje dan ? Nee. Nou… Misschien dat ‘ie ‘Eastbound Train‘ niet speelde. ‘n Versje dat al minstens een maand in m’n hoofd zit…
En die drie reetjes, die op de terugweg, in een open stuk tussen de bossen, net buiten Amen, uit de dikke mist, welke de gehele dag al in het Noorden hing, opdoemden en ‘n stukje met de auto meerenden, maakten de middag compleet… #fijnelangezin
Vroeger was ik gek van Hall & Oates. Nou… eigenlijk m’n vriendinnetje van toen. Dus. Ik ook.
Zoals een ander vroeger van de Dolly Dots hield. Doe Zeg maar..
Onlangs vond ik op het Wereld Wijde Web de site: Live from Daryl’s House. ‘n Soort van ‘Amerikaanse Twee Meter Sessies’, zeg maar. En nu kijk ik regelmatig ‘n aflevering of ‘n paar versjes. De laatste aflevering was met Diana Birch. Een singer-songwritster waar ik nog nooit van gehoord had. Ik heb met plezier de hele aflevering gekeken. Natuurlijk is het Amerikaans en zogenaamd heel spontaan opgenomen, neemt niet weg dat het heerlijk kijken en luisteren is, naar mensen die met veel plezier muziek maken. De catering scènes kunnen gemakkelijk gefastforeward worden en Daryl doet af en toe een beetje eng, maar de geluidskwaliteit is prima. Dus met het sennheisertje op ‘t hoofd ben je zo weer ‘n uurtje verder…
Welkom op dit blog... kijk ook 'ns in 't archief. Voel vrij te reageren, ook op oudere posts. Vaak Soms reageert Anders zelfs dan weer terug... Houd 't netjes & lever 'n waardevolle bijdrage !
