ondertussen op de camping…

Het viel mij ineens op dat er nog een aantal ‘drafts’, klaar stonden. Zeg maar concept-logjes, die ik eigenlijk een beetje vergeten was. Zo is dit onderstaande stukje niet echt actueel meer. De kampeerterreintjes worden inmiddels weer bevolkt door schapen en geiten. Maar ik kon kiezen tussen ‘delete’ en ‘publiceer’. Het werd toch ’t laatste…

Terschelling kent nog een stuk of tien echte campings. D.w.z. campings die nog niet zijn volgezet met stacaravans chalets en huisjes. Voor echte tenten, zeg maar. Een aantal van deze kampeerterreinen zijn nu, in het hoogseizoen, net een gigantische tenten-showroom… Vooral de piramidetenten van de Waard, zijn uitermate populair. Voor de kampeer-leken onder ons: de Waard is een van de bekendste fabrikanten van robuuste, katoenen gezinstenten. Een de Waard tent is zeg maar de Volvo onder de tenten. De eigenaren van een de Waard, kénnen geen andere tenten. Hun Albatros, Kemphaan of vergrote Zilvermeeuw, is hun vakantie kapitaal. En opgetuigd met zijflappen, vario-luifels nemen ze een flinke plek in.
Ook wij hadden ooit zo’n de Waard. Een wat kleiner model, de Mantelmeeuw. Een tent die allang niet meer in productie is. We kregen ‘m van mijn zus, toen ‘ie al aardig op leeftijd was. Die tent dus, niet m’n zus… En wij hebben ‘m helemaal opgebruikt. Verteerd is ‘ie. Vergaan. Een fijne tent. En ondanks de vele haringen, stond ‘ie in 5 minuten. In Zweden, in Frankrijk. In weer en in ( veel ) wind.
Toen er een nieuwe tent moest komen, werd het echter geen de Waard. De firma de Waard zat in zwaar weer. Het aantal kampeerders liep terug. En de tenten werden plots niet meer gemaakt van het onovertroffen Ten Cate KS 202 doek. We gingen voor een ‘Otter’ van Randstad. Overigens een fabrikant, die al eerder dit soort tenten maakte als de Waard. Schijnt. Het is een fijne tent. Ook een piramide-model, met een extra diepe luifel, zodat beschut kan worden gekookt en gezeten. Gordijnen delen de ruimte in drieën. Twee ‘slaapkamers’ en een woongedeelte. Vorig jaar stond onze Otter in Goïngahûzen. En het was Otter-weer. Na een week was ik het zat en toog naar Veneboer in Drachten, voor die felbegeerde tweede driehoek aan de luifel én de zonneluifel, waarmee je de tent geheel af kon sluiten. Wat toch weer een aanzienlijke uitbreiding van het leefoppervlak zou bieden. Om het kort te maken, de flappen waren niet meer op voorraad en moesten speciaal gemaakt worden. Wat had men gedaan ? Alle Randstadtenten 20 cm verhoogd, i.v.m.  de steeds langer wordende Nederlanders. Met andere woorden, de nieuwe flappen pasten niet meer op ons ‘oude’ model. Buggar. Gefrustreerd kocht ik een Tarp. Een Tarp ? Ja, een Tarp. Dat is een katoenen dakje met heel veel ogen, dat je op heel veel manieren kunt gebruiken. Als dakje boven de barbeque. Als schaduwtentje op een hete dag. En als Varioluifel voor een surrogaat de Waard. Ik moet zeggen, toen het ding eindelijk naar tevredenheid hing, brak de zon door. Letterlijk.
Dit akkefietje bleek later een natuurlijke voorbode voor de ondergang van Randstad Tenten…

8 reacties

Opgeslagen onder kultuer, Skylge

8 Reacties op “ondertussen op de camping…

  1. Mijn ouders zweren bij de Waard, en ik moet toegeven: het is een prachtige tent tussen al die plastic tunnel en koepel gevalletjes.
    Maar ze zijn ook verraderlij; kom je aan op een camping in de Zweedse middle of nowhere, staat de camping vol met de Waardtenten. Wegwezen betekent dat, deze camping zit vol met bemoeizuchtige kwakers die hun de Waard praatjes, vergelijkingen en superieure kennis niet voor zich kunnen houden. Want het is me een ras hoor, die de Waard eigenaren. Die steken hun snavel overal in.
    jij hebt ze door ! een soort Volkskrant lezers met een uitgesproken mening (die van de huiscolumnist…) die ze overal schijnen te moeten verkondigen…

  2. Ik ben helemaal niet zo’n kampeerder. Heb alleen ervaring met koepeltentjes (lekker makkelijk) of Eurocamp (nog veel makkelijker) toen ik nog met mijn ouders op vakantie ging.
    dan heb jij die burgerlijke reclame van eurocamp nog nooit gezien ..?

  3. Wij gingen ook altijd met eurocamp, lekker makkelijk. Die kleine met zen twee tentjes vond ik ook altijd wel gezellig, nu logeren we liever in een B&B of een gezellig hotelletje :-)
    dan zijn jullie geen échte kampeerders, maar ‘gelegenheid tent bewoners’…

  4. Zo’n Quechua pannenkoektentje die je in een minuutje op zet lijkt mij wel wat :-) Je gooit hem in de lucht en klaar is kees. En dan natuurlijk een tarp erbij. De Waard staat prachtig, maar kost zoveel tijd.
    met Oerol stonden er wel honderden van die ‘tent in a minute’ tentjes

  5. Mijn vraag is of er nog een tent nodig als men zo’n Tarp heeft weten te bemachtigen? Bij de weg, ik heb een plastieke nomad tent. Een blauwe maar deez heeft nog niet op eilandje T gestaan.
    ‘tuurlijk… een tarp kan niet dicht, heeft geen grondzeil én houd geen muggen buiten !

  6. Ja, ze zijn prachtig maar ik vind eigenlijk dat je als een DW-bezitter voor twee kampeerplekken moet betalen want wat zijn die GROOT! Zelfs een tweepersoonstentje moet al het predikaat Tent krijgen…

  7. Bij een De Waard werd meestal meteen een flinke aanhanger aangeschaft. Geen optie voor ons, superlichtgewichtkampeerders.
    oh, maar dat kunnen wij ook hoor…
    De meeste bekende tentenbouwers van toen zijn inmiddels terziele, op vakanties treffen we meestal boogtentjes van een paar centen. Tijden veranderen ja.
    we worden oud ouder…

  8. Cat

    Geweldig stukje. Dus het werd stiekem toch niet ” ’t laatste” ;-) En terecht.
    oeps… verwisseld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s