mispeljam…

Als hoofdredacteur van Andersøm, ben ik vaak onderweg… Zo moest ik vanmiddag in Ommen zijn. En omdat ik de reistijd achteraf toch ruim genoeg had genomen, reed ik binnendoor ( de TomTom telde overigens slechts twee minuutjes bij de reistijd op ). Over de Wijk naar Balkbrug. En weer terug na mijn afspraak, drie uur later. De weg slingerd zich door een couliselandschap met boomwallen en kronkelende slootjes. Het was genieten: een boer bezig met maaien voor het weer weer omslaat, het droge gras stuivend over het veld, buizerds vlak voor de auto langs en geen hond auto op de weg…
Er staan aan langs deze weg echt enorme bomen, die wel ’n paar honderd jaar oud moeten zijn.
Op de heenweg zag ik drie uitstallinkjes langs de route. Wat fruitkistjes met een bordje, de onvermijdelijke pompoenen, én een tafeltje met wat potjes jam. Een klein parasolletje hield de koopwaar uit het najaarszonnetje. Op de terugweg stopte ik bij de uitstalling met jam. Zes of zeven potjes van diverse vruchten. Waaronder drie potjes mispeljam. En ondanks dat ik daar wel benieuwd naar was, ging ik toch voor het potje zomerjam 2008 ( courgette, citroen & sinaasappel ). De mispeljam was zo dun dat ’t klotste in de zorgvuldig met een stukje stof afgedekte potjes. Ik zag dat alweer voor me, aan het ontbijt: een doorweekte zompige boterham met een onbestemde kleur… Natuurlijk had ik alleen maar weer een biljet van € 5,- En aangezien de handel tot dan toe waarschijnlijk nog niet zó hard gegaan was, zat er niet genoeg wisselgeld in het ‘tupperwaredoosje met sleuf in de deksel’. Ik betwijfel zelfs of de vorige klanten wel zo eerlijk waren geweest, want het was nog geen euro in losgeld los geld… Met het potje zomerjam en het 5 eurobiljet liep ik naar de boerderij. Er stond een auto op het erf met open raam en de staldeur stond open. Daarentegen was er geen hond te bekennen. Gelukkig maar ; ) Maar ook geen boer of boerin. Of struisse boerendochter… De deur naar de deel stond open, de deur naar het woonhuis op een kier. Geen klompen naast de deur. Ik riep een paar maal volluk! Maar er kwam geen reactie. Ik wierp nog een blik naar het melkvee, maar nergens was ook maar iets van een agrariër of z’n familie te bekennen. De deel stond vol met dozen met kleine plastic potjes. Bestond er een dopingcontole voor herkauwers ? Met de boekhouding die de boeren er tegenwoordig op na moeten houden weet je maar nooit. Weer buiten zette ik het potje weer op het tafeltje en net toen ik het omgewaaide paresolletje probeerde te fatsoeneren verscheen er een oud vrouwtje voor het raam. Was Hans en Grietje geen sprookje geweest, dan was dit de heks… Ze opende de voor deur en gebaarde dat ik binnen moest komen. Het dak was niet van peperkoek, dus waagde ik mij over de drempel en stapte tachtig jaar terug in de tijd. De heks Het vrouwtje was alleraardigst en strompelde voor mij uit door het museum huis op zoek naar wat wisselflorijnen. En ik nam de gelegenheid te baat om eens ongegeneerd kreeg de gelegenheid om ’s te ruiken (letterlijk) aan een boeren inrichting anno 1930. Ik kende dit soort meubels en kleden vooral uit de voormalige DDR en Polen… Een klein huiskamertje met dressoirs, wandklokken en tafelkleedjes. Een zijkamertje met een haastig opengeslagen bed. Wellicht had de vrouw net een knipje gedaan, toen er een één of andere idioot aan de achterdeur vrolijk volluk! had geroepen ? Ten slotte vond Eucalypta in de ( volgens mij sinds het overlijden van de boer, vijftien jaar geleden, niet meer gebruikte ) slaapkamer, nog wat losse munten. Eigenlijk verbaasde het me dat het euro ’s waren… Voor de beleefdheid keuvelden we nog even over jam en de boerderij en vertelde de boerin, dat deze tegenwoordig gerund werd door haar zoon en schoonzoon. Ik stelde me de twee voor als boer Bolus & boer Biet uit de Fantastische meneer Vos, van Roald Dahl. Kortom. Het werd tijd om te gaan…
Toen ik weer in de auto zat en de Wijk binnenreed, met Q8, Coöp en Rabobank, was ik weer terug in de 21ste eeuw. ETA 17.02 , gaf de TomTom aan en ik voelde me even als Marty McFly, in Back to the Future. En ik moest denken aan dat vingertje van Hans, dat ‘ie door de tralies moest steken om te zien of hij al wat was aangekomen. En aan de vader. Een boswachter nog wel…

17 reacties

Opgeslagen onder oar...

17 Reacties op “mispeljam…

  1. Hihi, wat een leuk tijdreisje :-) Ik weet precies hoe het geroken moet hebben. 30 jaar geleden rook het al zo. Die geur zit nog steeds in mijn neus.

  2. Toch mooi dat ook in het dichtbevolkte moderne Nederland zo’n tijdreisje nog mogelijk is.

  3. Leuk zeg. Echt wel authentiek!

  4. Ik kan me de geur zo voorstellen… fijne ontdekking op een gewone werkdag!

  5. Maar hoe nou de mispeljam ruikt weet je nog steeds niet. Ik zou ernog maar eens langs gaan.

  6. daar in de buurt groeide ik op. mijn leven speelde zich af tussen hardenberg en ommen. met daartussen nieuwleusen, balkbrug, oudleusen, dalfsen en natuurlijk dedemsvaart.
    de weggetjes ken ik nog maar al te goed.
    de ‘heksjes’ die er wonen zijn veelal goudeerlijk en hardwerkend vrouwvolk.
    maar de jam koop ik niet. die krijg ik van, jawel, mijn moeder. tegenwoordig is ze into the frambozenrabarber en op texel plukte ze nog, op de gok, precies een kilo rozebottels, dus die zie ik binnenkort tegemoet…
    (stiekem hou ik van gewoon aardbei. zonder stukjes. voor bij de croissantjes.)

  7. Ha er is dus nog een “Wormhole” in Nederland. En alweer een Tomtom die hem niet weet te vinden: http://www.tagelus.nl/archives/521-Een-wormgat-in-Friesland.html

  8. Een mooi verhaal, het had bij onze overburen kunnen zijn…

  9. En hoe smaakt de jam nou? Wij hadden laatst een soortgelijk potje gekocht bij een Duitse boer. Jammer alleen dat-ie zo scheutig met de suiker was.

  10. Ja een prachtig verslag… Dat soort fruitkraampjes staan hier veel langs de boerderijen rondom Zwolle. Prachtig dat je even naar binnen bent gegaan, een heel andere wereld hè! Trouwens mijn moeder maakt elk jaar druiven jam, voor eigen gebruik, afkomstig van onze ranken. Thanks voor het inkijkje! ;-)

  11. Je interieurbeschrijving deed me even bij mijn Opa en Opoe op de boerderij. Alleen stond die dan in Doornspijk, iets verder naar het westen dan waar jij je bevond. Trouwens ook een prachtig gebied, maar volgens mij werden er bij hen in de buurt geen potjes jam verkocht dus heb jij daar vast niets te zoeken ;-)

  12. Cat

    Ah, heerlijk. Ja. Ik ken ze ook, de boerderijtjes met de potjes onder het parasolletje (mijn ouders leggen er zelf courgettes en pompoenen onder)…en de inrichting als in een oudheidkamer, maar dan met geur. Tijdreizen kan blijkbaar toch om -bijna- elke hoek. Maar niet iedereen schrijft er zo’n heerlijk verhaal over. Jij wel. Dank.

  13. Ja, als je je jammetjes bestelt op http://www.missmarmalade.nl mis je zulke leuke ervaringen …

  14. Ben ik heel dom als ik vraag of je dit echt meegemaakt hebt ?
    Op zich is het al heel dapper van mij deze vraag hier zo te stellen.

    Vragen zijn nooit dom. Zeggen ze wel ‘s. Maar vragen naar wat fictie is en wat waargebeurt in een verhaal, is vragen naar een soort van geheim… En ook eigenlijk ‘not done’ ; ) Maar in mijn geval is vrijwel alles op dit blog waargebeurt hoor. Alleen soms word ik tijdens het schrijven wat overenthousiast. Het was n.l. best een aardig mensje. En maar een klein beetje hekserig ; )

  15. Op dit eiland (Kreta) sterft het van de wormholes. Maar het worden er wel steeds minder. Als je in de buurt bent en je heb zin in het verleden, vermijd dan de snelweg en hops het binnenland in naar het zuiden. Zorg er wel voor dat je geen haast hebt. :)

  16. Leuk een modern sprookje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s