vroeger…

werkte Anders als verpleger. Niet om de stoere beelden van M*A*S*H* of zo, maar om de doodeenvoudige reden, dat de halve familie al in het ziekenhuis werkte. Zo begon Anders na een tijdelijke baan als verpleeghulp aan de opleiding tot verpleegkundige A. Toen nog op de klasse afdeling. Iets dat wellicht nog steeds bestaat, zij het in verkapte vorm… En ik had het best naar m’n zin, hoor. Daar niet van. Maar uiteindelijk was het toch niet helemaal mijn ding. Dat heb je soms. In ’t leven. Ik bedoel, hoe oud was ik, toen ik die keuze maakte ? Direct na mijn middelbare school. Dus ga maar na… De reden om te stoppen was tweeledig. De eerste reden was, dat ik in die tijd nog jong was. En er natuurlijk een heel sociaal leven (vooral in ’t weekend) draaiende gehouden moest worden. Dan wil de studie nog wel ’s een achterstandje oplopen. Wat overigens niets te maken had met mijn functioneren. Ik was een beste kracht, al zeg ik ’t zelf… Maar ook was ik in die tijd een fervent (wind)surfer. Dus als er geleerd moest worden en het woei lekker, wilde dat nog wel eens voor gaan. Met andere woorden; op een gegeven moment zakte ik gewoon voor de tweede keer en was het exit ER. Stom misschien, in het vierde jaar, na zes jaar ervaring, maar het zij zo. Het had waarschijnlijk vooral te maken met het geen toekomst zien in deze branche… Dat had te maken met de tweede (échte) reden. Wanneer je al vijf jaar rondloopt in een betrekkelijk klein hospitaal, behoor je al bijna tot de inboedel. Je bent vertrouwd en goed ingewerkt. Dat leidde ertoe, dat ik meer deed dan van me verwacht kon worden. Het klopt natuurlijk niet, dat je als 3e of 4e jaars MBO-er afgestudeerde HBOV-ers moet inwerken. Het ging prima hoor, daar niet van. Maar het klopt natuurlijk niet. Ook was er in die tijd, ik spreek globaal over rond 1980, een ernstig personeelstekort in de zorg. Wat resulteerde in een komen en gaan van een eindeloze reeks parttimers en invalskrachten. Sommigen herintreders. Die er een tijdlang, laten we zeggen een ‘ jonge kinderen periode lang’ , uit waren geweest. Waardoor Anders meer deed dan hij wilde eigenlijk mocht. En Anders kwam in conflict. Met zichzelf. Tussen niet doen en wel doen. Niet doen; afblijven van dat infuus totdat de nachtarts zich eindelijk los kan rukken van de spoedeisende hulp, en iemand weg laten zakken in coma, met eventueel hoogstwaarschijnlijk schadelijke gevolgen of erger. Of wel doen; bijstellen en de beste vrouw behoeden voor onnodig leed om haar twee weken later weer redelijk gezond het ziekenhuis te zien verlaten. Ik deed het laatste en ontving de woorden: “goed dat je dat gedaan hebt, anders was de beste vrouw er wellicht al niet meer geweest, maar je mag dit nóóit meer doen…” Tja, wat moet je daarmee. Als achttienjarige ? Of: “prik jij maar (intraveneus), ik heb dat al zolang niet meer gedaan”, alleen maar omdat ik aardig kon prikken…
Nee, ik heb er nooit spijt van gehad. Van de keuze om te stoppen.
Waar ik wél spijt van heb, is dat ik nooit verder  heb geleerd. Iets HBO-erigs. Ofzo. Bosbouw, landschapsinrichting, biologie, journalistiek…
Ik zou ’t wel weten. Nu.

12 reacties

Opgeslagen onder by âlds

12 Reacties op “vroeger…

  1. ik zou nu heel flauw kunnen reageren met ‘een mens is nooit te oud om te leren’ maar dat doe ik natuurlijk niet.
    mijn ex is ook opgeleid in de gezondheidshoek en liep als student tegen dezelfde dingen op. voor hem reden om NIET in het ziekenhuis te gaan werken maar als zelfstandig arts.

  2. De medisch ethische kwesties in de zorg hoef ik gelukkig alleen onder het genot van een pint te bediscussieren. Salonfilosofie ofzoiets.

    Ben je trouwens de man van 12 ambachten 13 ongelukken? Want behalve de zorg, een eethuis en een baan als boswachter ben je nu weer met ’n nieuw projectje bezig… en dan weet ik vast niet eens de helft.

  3. Mmmm, akelig herkenbaar, niet bij mezelf maar bij mijn allerliefste. Hij werkt nog steeds in De Zorg en tja, het moet altijd meer en beter en zwaarder maarruhm, er staat niet meer, beter en zwaarder tegenover. Maar ook hij klaagt (niet echt). Wel heeft hij inmiddels een HBO plus opleiding achter de rug.

  4. Ik bedoelde, dat hij niet klaagt, dus.

  5. Ik werk al 22 jaar in de zorgsektor, ben dezelfde dingen tegengekomen. Maar ik vrees dat ik er voor geboren ben en het tot mij pensioen zal blijven doen. Wees vooral blij dat je voor jezelf de juiste keuze maakte, spijt kost teveel energie ;)

  6. Die laatste zinnen van jou zouden van mij kunnen zijn. Nooit een echte goede interessante opleiding gedaan en dat mis ik nu. De zorg vond ik fysiek te zwaar, altijd rugpijn en afvallen door de waanzinnige werkdruk die zelfs een ontspannen eetpauze onmogelijk maakte. Stoppen was een goede beslissing maar nu zit ik dus wel thuis.

  7. Heb twee studies afgerond, maar werk in een compleet andere sector. Gek is dat.

  8. wow dit wist ik helemaal niet van je! en als ik dit zo lees, lijkt grey’s anatomy dus ook echt op de werkelijkheid ; ) mijn vertrouwen in de medische wereld slinkt en slinkt…’

    (en. studeren kan *echt* altijd nog!)

  9. moeilijk dat kiezen. Ik heb zelfs iets exacts gestudeerd en heb nu wel eens spijt dat ik geen taal heb genomen. Hoewel ik misschien het andersom verhaal zou houden wanneer ik toen voor een taal zou hebben gekozen.

  10. Vroeger wilde ik ook verpleegkundige in de a worden. Maar dat wisseldienstgebeuren, dát wilde niet samengaan met mijn fanatiek zondagsgesport.

    Heb je dan nooit iets geambieerd als schrijver? ik vraag dit omdat ik her en der wel reacties van je tegemkom die getuigen van een enorme (schrijf)gevatheid.

    In de B waar ik dan nu uiteindelijk werk -zonder diploma – gaan uiteindelijk óók de meest betrokken mensen weg. Dáár wordt te veel én verkeerd opgeleid.

    tot zover

    dag anders!

  11. Cat

    Poeh, ja, ook voor mij een herkenbaar verhaal. Ik stopte al na één jaar HBO-V. Vervolgens héél lang niets gedaan. Toen, omdat ik toch iets hbo-erigs wilde hebben…een opleiding Journalistiek. Toen kwam ik dichtbij. En nu dan de lerarenopleiding Nederlands. En dan? Geen idee, eigenlijk…eerst dit maar (weer) eens afmaken ;-)

  12. Je kent mijn verhaal.
    Shaking hands.

    Maar kennelijk gaat het leven zoals het gaat en brengt het je gewoon waar je moet zijn.
    Mét of zonder papiertje.
    En kijk eens naar wat je hebt bereikt.
    Ik denk dat daar geen studie tegenop kan !

    Spijt is idd. verspilde energie, tijdtussendoor heeft gelijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s