Tripoli…

Laat ik er maar geen mening over hebben. Dacht ik nog… Maar met alle commotie over het 9-jarige ventje, dat straks door z’n oom en tante wordt opgevoed, was het onvermijdelijk. Met de beelden van een uiteengereten vliegtuig kon ik er niet omheen.

En eerlijk gezegd zou ik ook niet meer weten, hoe ik 33 jaar geleden reageerde. Toen mij, als 14 jarig jochie, verteld werd dat mijn ouders waren omgekomen. Ik weet niks meer van opdringerige persmuskieten. Ik heb alleen nog een vaag beeld van een immense hangar met kisten met kransen erop. Maar dat beeld kan ik ook hebben, omdat ik het later op ’n krantenfoto heb gezien. Het beeld van een uit de puinhopen stekend staartstuk, staat voor mij symbool voor elke vliegtuigcrash. Later, toen het ongeluk 10, en later 20, jaar geleden was, ben ik nog wel benaderd om mijn verhaal te doen. Onvermijdelijk, als je zelf bij de omroep werkt. Maar de keus om te weigeren was aan mijzelf.
Pas tien jaar terug, ben ik met m’n zus naar het monument op Westgaarde geweest. Het deed me minder, dan ik had verwacht. Had ik iets verwacht ? Ik weet ’t eigenlijk niet. Mijn ouders zitten in m’n geheugen. In m’n hart, als je het romantischer zou willen zeggen. En ik herinner ze zoals ik ze als kind heb gekend. Een moeder die altijd thuis was, met thee en kaakjes wachtte tot wij uit school kwamen. Een vader, die om half acht naar z’n werk ging. En om half zes meestal weer thuis was. De herinneringen, die iedereen van z’n jeugd heeft, neem ik aan. Van kampeervakanties in Frankrijk, waar wij als kinderen, met plastic sandalen en een schepnetje bij eb elke steen omkeerden, op zoek naar krabben. Van de zaak waar m’n vader werkte, waar ik ronddoolde door de werkplaatsen met die typische geur van metaalwerkplaatsen. Van mijn moeder die in de tuin werkte, iets wat ze in mijn geheugen vrijwel altijd deed.

Natuurlijk is Tenerife een deel van m’n leven. Dat zal het altijd blijven…

Zo zou het voor Ruben straks ook moeten zijn…
Maar Ruben is geen nabestaande. Hij is op miraculeuze wijze, de enig overlevende van een desastreus ongeval, waarbij 103 mensen omkwamen en zo onderwerp op zich geworden. Symbool van. Bezit van de media. En die bepalen nu voor ’n deel, hoe dit alles een deel van zíjn leven zal blijven. Dat is onvermijdelijk. Dat is z’n lot. Nu.
Ook zíjn herinneringen, zullen worden gekleurd door beeld en geluid. De media zijn de vormgevers van ons collectief geheugen geworden.  Door televisie en internet nu meer dan ooit. Een grens tussen wat wel en niet kan is er allang niet meer. De Telegraaf treft niet meer blaam, als het NOS journaal, dat met de hete adem van het RTL nieuws in hun nek, hijgerig de eerste beelden uit het ziekenhuis in Tripoli liet zien. De verwijtende vinger in de Volkskrant is niet veel waard, met de links naar de desbetreffende artikelen van de Telegraaf eronder…
Maar toch lees ook ik over de vliegramp en kijk ook ik naar de beelden. Misschien op zoek naar een antwoord… misschien uit ordinaire nieuwsgierigheid. Niks menselijks is ons vreemd, toch ?

Ik hoop dat Ruben ’s herinneringen aan vroeger, aan z’n kinderjaren, de beelden van déze periode, net als bij mij, op den duur zullen overschaduwen. Herinneringen aan zijn moeder, die z’n brood smeert. Aan z’n vader, op zaterdag aan ’t werk in de schuur. En aan z’n grotere broer, die hem zo graag pestte, en altijd z’n grotere broer zal blijven. Herinneringen aan Zuid-Afrika, aan een safari, toen alles nog was zoals het was. Aan thuis, aan de gewone dingen van ooit. Tenslotte is er een plek, waar de media niet kunnen komen… Nee, dat is niet je hoofd. Dat is in je hart.

Natuurlijk blijft Tripoli een deel van z’n leven. Altijd…

19 reacties

Opgeslagen onder by âlds, media, oar...

19 Reacties op “Tripoli…

  1. Treffende en mooie ontroering plaats je hier.

  2. ik kijk minder en minder nieuws en nieuwsgerelateerde tv, lees geen kranten, browse hooguit nu.nl, want ik wil er gewoon niet aan meedoen. de mediagekte die m.i. al jaren een aanstootgevende vorm aanneemt.

    ik had trouwens geen idee van je ouders. 14 man, zo jong..

  3. Me!

    Ik ben er een beetje door overdonderd. Ik kan me voorstellen dat je dit voor je had willen houden. Ik kan me ook voorstellen dat als er iemand weet hoe dat moet voelen voor Ruben dat jij dat bent. Je geeft wat mee hier, daar moet ik even over denken.

  4. Die mediagekte is om gek van te worden.
    Maar jeetje, je beide ouders en je was nog maar 14!!

  5. Nicolette

    Het fijne heb ik nooit geweten maar door de ramp is je naam is de laatste dagen wel regelmatig naar boven gekomen.

  6. Mooie log, indrukwekkend.
    Ik kan me goed voorstellen dat zo’n ramp nog heftiger aankomt bij mensen als jij die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt.
    Met jou hoop ik ook dat deze jongen zijn leven vorm kan geven, na die ramp. Ik begrijp dat hij mensn om zich heen heeft die hem wille opvangen en verder helpen,dat geeft hem en goed kans.
    Ik denk niet dat we ons hoeven neer te leggen bij de perverse manie waarop sommige media zich hebben gedragen.

  7. Koesteren van wat fijn is en was, als antwoord op verdriet: mooi geschreven. En waar, of bruikbaar in ieder geval.

  8. Tjonge…ik was me de laatste dagen af aan het vragen hoe dat is als je ineens (een groot deel van) je gezin verliest, blijkt nu jou iets dergelijks overkomen te zijn.

  9. sluit me aan bij Laurent, heftig
    En ons voorstellingsvermogen is volgens mij groot genoeg om ook zonder beelden, foto’s en interviews te kunnen voorstellen wat een schok zoiets teweeg kan brengen.

  10. ik ben een beetje stil en onder de indruk van je verhaal

  11. sonnetje

    Ook vier dagen later weet ik hier nog niet echt op te reageren, behalve dan: ik ben onder de indruk van deze post en heb veel respect voor hoe je na je 14e bent verder gegaan! Hopelijk lukt dat Ruben ook.

  12. Ontroerend en mooi beschreven. Ik denk dat kinderen de kracht hebben, van nature, om zelfs bij dit soort verschrikkelijke gebeurtenissen het hoofd boven water te houden. Natuurlijk zal dat voor Ruben moeilijker zijn als enige overlevende. Ja je hebt gelijk. Het was niet alleen de telegraaf. Iedere gerespecteerd nieuwsbulletin deed hier aan mee. Het nieuws brengen is goed maar de manier waarop is in deze schandelijk. Dagen lang werd deze crash uit gemolken door iedereen.. Geen woorden voor!

    Tenerife kan ik me nog goed herinneren. Gossie, je schreef er nooit eerder over. Dus hoe konden wij het weten. Je mag trots op jezelf zijn. En een voorbeeld voor ieder kind die een dergelijke verschrikkelijke gebeurtenis overkomt. Dank voor het delen Erik.

  13. Dit logje gaat niet over Ruben.
    Het gaat over jou.

    *knuffel*

  14. Enorme brok in de keel hier. Wat een impact moet dat op jou gehad hebben.

  15. Gotsammeklere. Krijg er gewoon zin van om je even te knuffelen… En dat doe ik dan ook maar gewoon. Virtueel. Dat dan weer wel. Het gaat te ver om alleen voor een knuffel naar Skylge te komen.

  16. Peter

    Toen Ruben in het nieuws kwam moest ik meteen aan jou denken. Je schrijft er een mooi en ontroerend verhaal over. Het ga je goed.

  17. Kippenvel! Wat moet dit confronterend zijn geweest voor je…

  18. Nu ik dit bijna twee jaar later weer herlees omdat je er in een nieuwe blog naar verwijst, krijg ik weer kippenvel, en denk ik weer: groot respect jongen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s